“Do marrim vetëm një emër kur të ikim”, e thoshte shpesh im gjysh. Një emër! M’u deshën vite ta kuptoja. Ishte një vajzë 4-vjeçare, ajo që më bëri ta kuptoja. Emri i saj është Rosela. Ajo s’flinte dot prej “tërmeteve me telekomandë”.

Jashtë fyrn një erë e tmerrshme. Duket si një gojë e madhe, e hapur. Ka tri orë që nuk ndalet. Më duket sikur brenda asaj goje janë të...

13 hours have passed. For 13 hours, the way I have to form some sentences has changed. I can no longer say my father is at home. I can't eve