“Do marrim vetëm një emër kur të ikim”, e thoshte shpesh im gjysh. Një emër! M’u deshën vite ta kuptoja. Ishte një vajzë 4-vjeçare, ajo që më bëri ta kuptoja. Emri i saj është Rosela. Ajo s’flinte dot prej “tërmeteve me telekomandë”.